Shashi Tharoor on the Nalanda University…

AS 2006 draws to a close, it is interesting that a year that began with the eruption of the hugely divisive reservation controversy is ending with the impetus being given, inspired by President Abdul Kalam himself, to the endeavour of reconstructing the oldest and greatest of India’s meritocratic universities, Nalanda.

Founded in 427 A.D. by Buddhist monks at the time of Kumaragupta I (415-455 A.D.), Nalanda was an extraordinary centre of learning for seven centuries. The name probably comes from a combination of nalam (lotus, the symbol of knowledge) and da, meaning “to give”, so Nalanda means “Giver of Knowledge”. And that is exactly what the university did, attracting prize students from all over India, as well as from China, Indonesia, Japan, Korea, Persia, Sri Lanka, Tibet and Turkey. At its peak, Nalanda played host to more than 10,000 students — not just Buddhists, but of various religious traditions — and its education, provided in its heyday by 2,000 world-renowned professors, was completely free.

Glorious accounts

The Chinese scholar, Hsuen-Tsiang (or Xuanzang in today’s Pinyin spelling), who visited India in 630 A.D. under the Guptas and stayed for some time at Nalanda, has left us a vivid description of the university. He wrote of “richly adorned towers” with observatories “lost in the vapours of the morning”. The university’s architecture was remarkable, with nine-storey buildings, eight separate compounds, ten temples, several meditation halls, a great library and dozens of classrooms. Its setting, too, was full of beauty, dotted with lakes and parks. Most important, its finances were secure, since the monarch “has remitted the revenues of about 100 villages for the endowment of the convent”. In addition, the villagers supplied food to the students, whose material needs were entirely met by the university so that they could concentrate on “the perfection of their studies”.

True centre of learning

The accounts of foreign travellers portray a university throbbing with intellectual excitement, a centre of learning devoted not only to the study of Buddhist texts but of Hindu philosophy, the Vedas, and theology in general; logic, grammar and linguistics; the practice of medicine and the study of other sciences, notably mathematics and astronomy; and more down-to-earth subjects like politics, the art of war and even handicrafts. Contemporary visitors speak of a system of education that went well beyond the oral recitation and rote-learning normally practised in monasteries. Nalanda’s teachers practised a variety of instructional methods: exposition was followed by debate and discussion, lectures featured lengthy question-and-answer sessions, and ideas were illuminated by extensive resort to parables and stories. Admission required a strict oral examination; literally so, since strangers were not permitted to enter unless they could satisfactorily answer a number of questions from the gatekeeper testifying to their basic level of educational attainment.

An Indian contribution

The university was an Indian invention. In Hindu tradition, education emerged from the gurukul — the teacher’s home, where students went to acquire learning. The Buddhists, however, congregated in monasteries, which became centres of learning in their own right, supplanting the home of the teacher. Nalanda was, of course, not alone as a prominent Indian university. Kasi (Varanasi) and Kanchi were particularly renowned for their religious teaching, and Taksasila (Taxila in today’s Pakistan) placed greater emphasis on secular studies; but Nalanda combined the religious and the secular, a Buddhist university offering a non-sectarian education to young men from near and far. These were the Oxfords and Harvards of their time, centuries before either of those universities was founded. Today, our universities, barring an IIT here and a St. Stephen’s there, are a long way short of world-class. Rebuilding Nalanda must be more than an exercise in constructive nostalgia. It must involve a new level of ambition, or it will be a futile exercise.

Nalanda was destroyed three times by invaders, but only rebuilt twice. The first time was when the Huns under Mihirakula laid waste the campus during the reign of Skandagupta (455-467 A.D.), when Nalanda was only a few decades old. Skanda’s successors Puragupta and Narasimhagupta promptly undertook the restoration of the university, improving it with the construction of even grander buildings, and endowed it with enough resources so that the university could be self-sustaining in the longer term. The second destruction came a century and a half later, with an assault by the Gaudas in the early seventh century. This time the great Hindu king Harshavardhana (606-648 A.D.) restored the Buddhist university, once again upgrading the buildings and facilities.

The desire for excellence

But nearly 800 years after its founding, Nalanda was destroyed a third time and burned by Turkish Muslim invaders under Bakhtiyar Khilji in 1197 A.D. This time there was to be no reconstruction: not only were there no equivalent of the Gupta kings or Harsha to rebuild it, but the university had already been decayed from within by the cancer of corruption on the part of its administrators and by declining enthusiasm for Buddhist-led learning. If we are to rebuild it 800 years later, we will need not just money but the will to excellence, not just a physical plant but a determined spirit. A great university is the finest advertisement for the society that sustains it. If we recreate Nalanda, it must be as a university worthy of the name — and we must be a society worthy of a 21st-century Nalanda.

To read the orginal article by Shashi Tharoor for The Hindu click here

கடவுள் பிரபஞ்சத்தை படைத்தாரா?

ஈஸ்வரன் இந்த பிரபஞ்சத்தை படைத்தார் என்றால் அதற்கான பொருட்கள் எங்கு இருந்தது? எதிலிருந்து இவை அனைத்தையும் படைத்தார் என கேட்பதுண்டு.

ஈஷ்வர நிலை என்பது இறைநிலையின் முதல் நிலை. ஓர் சிலந்தியை கவனித்தீர்கள் என்றால், தானே தனது வலையை உருவாக்கி அதன் மையத்தில் அமர்ந்துவிடுகிறது. அது போல தன்னையே உலகாக்கி , அண்ட சராசரமாக்கி அதன் மையத்தில் ஈஸ்வர நிலை இருக்கிறது. சிலந்திக்கு தனது வலையை உருவாக்கும் பொருள் எங்கிருந்து கிடைத்தது? தன்னிலிருந்து எடுத்து தனக்காக உருவாக்கியதை போல, இறையாற்றல் தன்னிலிருந்தே அனைத்தையும் உருவாக்கியது. மீண்டும் ஒரு நாளில் அனைத்தையும் தன்னகத்தே எடுத்து ஒன்றாகி விடும். இதையே படைப்பு மற்றும் பிரலயம் என வழங்கப்படுகிறது.

 இதை எப்படி உனக்கு தெரிந்தது? என கேட்கலாம். அந்த பிரம்மாண்டமான சிலந்தியின் ஓர் இழைதானே நானும்? அதற்குள்ளே இருந்து வந்ததால் என் மூலத்தை உணர்ந்தேன். அதனால் தெளிந்தேன். நீங்களும் முயற்சி செய்யுங்கள், நீங்கள் – நான் – அது என அனைத்தும் ஒன்று என உணர்வீர்கள்.

இறைவன் பிரபஞ்சத்தில் பூமியை படைத்து அதில் மட்டும் மனிதர்கள் வாழவைத்தான். ஏன் வேறு இடத்தில் உயிரினம் இல்லை.?

இது உங்கள் அறியமையை காட்டுகிறது. இந்த பிரபஞ்சத்தின் பிற பகுதியில் உயிரினங்கள் இல்லை என எதை வைத்து முடிவு செய்தீர்கள்? சூரிய மண்டலத்தை விட்டு இன்னும் மனித இனம் தாண்ட வில்லை. சில மத நூல்கள் , கடவுள் மனிதனை அழைத்து அவனுக்கு பூமியை உருவாக்கிருப்பதாக சொன்னார் என்கிறது. அப்பொழுது அதற்கு முன் மனிதன் எங்கே இருந்தான்? அடிப்படை நிலையில் இருப்பதாலும், அறியாமையாலும் இந்த கருத்து வெளிபட்டுள்ளது.

பஞ்சபூதங்கள் உயிர் உருவாக்கதிற்கு காரணம் எனும் பொழுது, பிரபஞ்சத்தில் எந்த புள்ளியில் ஐபூதங்களும் சந்திக்கிறதோ அங்கு உயிர் தோற்றம் நிகழும். அவர்களும் நம்மை போல் இருக்க வேண்டும் என்பது இல்லை. வேறு மாதிரியும் இருக்கலாம். எவ்வாறு வேறு மாதிரி என்கிறீர்களா? உங்களை போன்று அறியாமையில் இல்லாமல், நல்ல ஞானத்துடன் இருக்கலாம்.

நமது பிறப்பின் கர்மவினைக்கு முற்பிறவியின் செயல் காரணம் என்றால், இதை பின்னோக்கி பயணித்தோம் என்றால் முதன் முதலில் ஓர் பிறப்பு எடுத்திருப்போம் அல்லவா? அதற்கு எந்த கர்மவினை காரணம்?

நாம் யார் நாம் எங்கிருந்து வந்தோம் எனும் தேடல் இல்லாத காரணத்தால் இக்கேள்விக்கு பலருக்கு விடை தெரியவில்லை. இதற்கு முன் சொன்ன கேள்வி பதில் இதை தெளிவாக்கும் என்றாலும் வேறு கோணத்தில் இதை விளக்குகிறேன். யோக வாஷிஷ்டம் எனும் நூல் இதற்கான தகுந்த விளக்கத்தை தருகிறது. அதில் இருக்கும் ஓர் கதையை எளிய வடிவில் பதிலாக அளிக்க விரும்புகிறேன்.

சிவன் தியானத்தின் உச்சநிலையான சமாதி நிலையில் இருக்கிறார். தனது நிலை கலைந்து வெளியே வரும்பொழுது பரமாத்மா முன் ஓர் தேனீ ரீங்காரம் இடுகிறது. அதை கண்ட பரமாத்ம சொரூபம் தேனீயாக உருவெடுக்கிறது.

தேனீ பல இடங்களுக்கு சென்று தேனை சேகரிக்கிறது. அப்பொழுது அழகிய மலர் ஒன்றை பார்க்கிறது. தேனீ ஓர் மலராக மாற்றம் அடைகிறது. மலர் மணம் கமழ இருக்கும் சூழ்நிலையில் அதை பறித்து கோவிலுக்கு கொண்டு செல்கிறார்கள். அங்கே மலர் அர்ச்சனைக்காக கொண்டு செல்லப்பட்டு கருவறையில் இருக்கும் சிவலிங்கத்தின் மேல் அர்ச்சிக்கப்படுகிறது. மலர் தன்னிலை மீண்டும் உணர்ந்து சிவனாகிறது.

முதல் முதல் பிறவியில் நாம் இறைவனாகவே இருந்தோம். அந்த நிலை பிறப்பாலும் , நான் எனும் இருப்பாலும் மறக்கடிக்கபடுகிறது.

யோக வாஷிஷ்டம் என நான் குறிப்பிட்ட நூல் வஷிஷ்ட முனி ஸ்ரீராமருக்கு கூறிய ஞான கருத்துக்கள்.வஷிஷ்டர் ஸ்ரீராமனிடம் சொல்கிறார் ” நீ பரமாத்மா எனும் நிலை மறந்து இருக்கிறாயே அந்த தூக்கத்திலிருந்து வெளியே வா”. மாபெரும் இறைநிலையின் அவதாரத்திற்கே இந்த கதி எனில் நம் நிலையை எண்ணிபார்க்க வேண்டும்.

ஆணவத்துடன் நானே இறைவன் எனும் தன்மையை உணரும் பொழுது அரக்க குணம் ஏற்படுகிறது. பக்தியுடன் இதை உணரும் பொழுது அங்கே ஞானம் பிறக்கிறது.

நமது தர்மத்தில் இறைவனை தவிர அன்னியமாய் எதுவும் இல்லை. ஹிரண்ய கசிப்பு, கம்சன், ராவணன் என இறைவனுக்கு எதிராக செயல்படுவர்கள் எவரானாலும் அவர்களின் நிலை உணரவைக்கப்பட்டு இறுதியில் இறைவனுடன் இணைந்துவிடுவார்கள். காரணம் அவர்களும் இறைவனின் சொரூபமே.பிற மத கருத்துக்களை போல சாத்தான் என்ற எதிர் இயக்கம் கடவுளுக்கு அன்னியமாய் போர் செய்து கொண்டு இருக்க படைக்கப்படவில்லை.

தத்வமஸி, அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்ற மஹாவாக்கியங்கள் உணர்த்தும் செய்தியும் இதுதான். நாமும் நம்மை கடந்து சென்றால் நமது சொரூபத்தை உணரலாம் அப்பொழுது நமது முற்பிறவி மட்டும் அல்ல முழுமுதற் பிறவியையும் உணர முடியும்.

Information Credit & Full Author Rights to: http://vediceye.blogspot.com/

Lord Ganesha…

Some wonderful pictures of Lord Ganesha…

Work and the Worker…

I was having a tough time with work last week – it still is tough, but my mindset is better equipped to handle the situation now. My father has been a part of different corporates (or rather, so called corporates) for 35+ years now (which is more than the age of the organization I currently work for) out of which the last 10 odd years has been as a part of the top management that makes policy & vision oriented decisions. I thought I’ll have a chat with him to get myself out of this work oriented difficulties.

When I narrated my troubles, my father started explaining about the various Yogas that are available to be adopted as the way of life for better life. Basically, there are three major Yogas:

Bhakthi Yoga: The path of pure spiritual devotion, love and surrender.

Gyana Yoga: The path of right knowledge, reaching the ultimate truth through cessation of mental modifications by negation.

Karma Yoga: The path of selfless devotion.

Raja Yoga: The path where centralized thought combined with spiritual reflection allows the withdrawal from sensory perceptions, leading to deep meditation (dhyana) and samadhi.

While it seems tangential to the topic at hand, I assure relevancy. It is assumed that most yogis can be classified between these four yogas (through their motives, objectives & actions) and it is important to be a yogi to be happy in life – this has been tried, tested and prooved since time immemorial.

While Raja yogis are naturally blessed, Bhakthi yoga and Gyana yoga require strong vairagya (resolve) of mind and concentrated efforts. Karma yoga, on the other hand is the easiest to adopt and is often called the layman’s yoga due to the ease with which one can adopt it.

Karma yoga is amply explained by one of Lord Krishna’s famous verses from the Bhagavad Gita:

“Karmanyeva adhikaraste ma phaleshu kadachana
Ma karmaphalahetur bhurma te sangostvakarmani”

Meaning: “Thy business is with the action only, never with its fruits; so let not the fruits of action be thy motive, nor be thou to inaction attached.” Gita: Chapter II-47.

Detailed explanation can be found here, but coming back to my context, my father asked me one simple question: “Are you satisfied with the quality of your work?” or in other words, “Can you say that you have discharged your duties perfectly?” My immediate answer was an big and emphatic no.

Then, he says, there is nothing to worry – the discomfort in my mind rose because my mind was wavering – while it was supposed to only worry about my work, it was unnecessarily burdening itself with worries about others’ work. He advised a simple solution – “Mind your Business” & then “If there is a time when you have done your business to perfection, then I’ll tell you the next things to do.”

So there you go – Do your job perfectly and everything would fall into place slowly but surely. That is a big relief.

The Bubbly Girl becomes a woman…

Amongst the current crop of actresses, Preity Zinta has been my favourite since her Dil Se days. The impudent question she asks SRK, the cute dimples & the pearly whites that step out every time she smiles (which is very often) and the school girlish charm that she exudes, all contributed to my becoming a fan. Of course, she has had her bad movies, bad clothes & moments – but then, she has displayed a decent sense of maturity over the years. Just that the Industry hasn’t offered her good roles yet.

This is a poster that I had in room and this was till date the picture that would flash in my mind when I heard her name. I have always associated playfulness & fun with her – in fact, I have always wanted to have a sister like her.

But this pic changes all my conventions about Preity. And you know what? It has everything to do with the Bindi that she sports – it lends to her face a sense of completeness, maturity, womanhood and authority. All these apart from the sheer Indian beauty. Lovely picture of a beautiful woman.